PO I Ds 118.2018

Prokuratura Okręgowa w Zamościu za sygnaturą PO I Ds. 118.2018 prowadziła śledztwo w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Hrubieszowie, w następstwie czego doszło do nieumyślnego spowodowania śmierci Pawła M, tj. o czyn z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 155 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że w nocy z 1 na 2 września 2018 roku, Paweł M. przebywając w miejscu swojego zamieszkania, dokonał samookaleczenia i próbował targnąć się na własne życie. W związku z powyższym matka pokrzywdzonego telefonicznie wezwała karetkę pogotowia. Po przybyciu sanitariuszy pokrzywdzony zamknął się w łazience, grożąc, że odbierze sobie życie. Gdy już udało się otworzyć drzwi do łazienki, Paweł M. trzymał w ręku pilnik do paznokci, zadając sobie nim uderzenia w okolice szyi i klatki piersiowej. Załoga karetki pogotowia, nie mogąc sobie poradzić z pokrzywdzonym, wezwała na pomoc funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Hrubieszowie. Po ich przybyciu na miejsce, Paweł M. w dalszym ciągu nie reagował na wydawane mu polecenia, trzymając w ręku ostre narzędzie i raniąc się nim. W związku z powyższym, zastosowano wobec niego środki przymusu bezpośredniego w postaci ręcznego miotacza gazu pieprzowego, które za pierwszym razem okazało się nieskuteczne. Paweł M. bowiem zamachnął się ostrym przedmiotem w kierunku jednego z funkcjonariuszy. Wskutek ponownego użycia gazu, funkcjonariuszom udało się na chwilę obezwładnić pokrzywdzonego, jednak po chwili uwolnił się i zaczął zbiegać klatką schodową bloku w kierunku otwartego okna, pomiędzy drugim a trzecim piętrem bloku. Gdy znajdował się już na parapecie okna, z którego próbował wyskoczyć, został z niego ściągnięty przez jednego z ratowników medycznych i funkcjonariusza Policji. Potem jednak, po raz kolejny podjął próbę ucieczki. W obawie o życie i zdrowie pokrzywdzonego, podjęto decyzję o użyciu paralizatora. Pokrzywdzonego udało się obezwładnić dopiero po dwukrotnym użyciu paralizatora. Następnie podano mu środek uspokajający w zastrzyku i umieszczono w karetce pogotowia, którą został przewieziony do SPZOZ w Hrubieszowie. W drodze do szpitala doszło do zatrzymania krążenia u Pawła M., które jednak zostało przywrócone wskutek prowadzonej resuscytacji. Po przewiezieniu pokrzywdzonego do szpitala, stwierdzono u niego liczne rany kłute i cięte po dokonanych samouszkodzeniach. Tej samej nocy, Paweł M. zmarł w szpitalu.

W celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności przedmiotowej sprawy, zasięgnięto opinii biegłych różnych specjalności.

W oparciu o uzyskane opinie ustalono, iż użyty podczas interwencji paralizator był sprawny technicznie. Nadto biegły z zakresu taktyki i techniki użycia środków przymusu bezpośredniego uznał, że funkcjonariusze w trakcie czynności zatrzymania Pawła M. użyli adekwatnych do zaistniałej sytuacji i zachowania pokrzywdzonego środków przymusu bezpośredniego.

Biegli z zakresu medycyny sądowej w wydanej przez siebie opinii stwierdzili, że do zgonu Pawła M. doszło w mechanizmie ostrej niewydolności krążeniowo-oddechowej wskutek tzw. zespołu asfiksji pobudzeniowej, czyli powtarzalnego sytuacyjnie, odruchowo-czynnościowego mechanizmu ostrej niewydolności oddechowo-krążeniowej. Na ten stan złożyło się u pokrzywdzonego pobudzenie wynikające z użycia nowej substancji psychotropowej oraz czynnika psychicznego. Biegli wskazali, iż użycie paralizatora było także jednym z czynników ryzyka wystąpienia asfiksji pobudzeniowej. Nie byli jednak w stanie wykazać, w jakim stopniu przyczyniło się to do śmierci pokrzywdzonego i który z czynników ryzyka wystąpienia asfiksji miał znaczenie decydujące. Nadto uznali, iż pokrzywdzony był pobudzony ruchowo jeszcze przed interwencją Policji, a pobudzenie to narastało w trakcie samouszkodzenia i trwało podczas interwencji.

Dlatego też, w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu, w dniu 16 kwietnia 2019 roku wydano postanowienie o umorzeniu śledztwa, nie dopatrując się w zachowaniu funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Hrubieszowie, wyczerpania znamion występku z art. 231 § 1 kk w zb. z art. 155 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Autor: Rzecznik Prasowy, 2019-04-26 11:19